Senin adın ne idi
Yayla çayırları biçilmiş ,İstavroma göçleri Balahor’a inmişti Evler şenlenmiş, obada tütmeyen
baca yok gibiydi.Kurutulup üstü naylonla kapatılmış balya yapılmaya hazır ot kumulları
ve biçilmemiş bir iki çayır dışında ineklerin zarar verebileceği tek bir yer kalmıştı:
Bizim Gartubuluk!
Ayeser yönünden güz yelleri esmeye başlamış olsada kırlardaki bahar tazeliği
devam etmekteydi . Karadeniz bölgesinin yaylaları, ayamlar yağışlı geçerse hep yemyeşil
kalırdı.Güz geldiğini günlerin kısalmasından bir de vargit çiçeklerinden ancak anlayabilir
diniz.
Şunu itiraf etmeliyim vargit çiçekleri beni hep hüzünlendirmiştir.Bu nazik ve kırılgan çiçekler
biçilen çayırlardan sonra liforla birlikte etrafı sarınca bir sonun haberini de vermektedirler.
Yayla aşığı iseniz bunu iyi bilirsiniz.İçinizi bir hüzün kaplar, kırlangıçlar gitmiştir.Gökyüzünde
Uçurtmalar gibi yüzen kartallarda yoktur artık. Aç karnınıza iseniz guguk kuşu sizi yener.Gugu ya
yenilmemek için sabah erkenden kalkıp gugular bağırmadan evvel ağzınıza bir lokma ekmek koymalı
sınızdır ki yenen siz olasınız..Ama gugular da göçtü. gitti. Güneş de ısıtmamaktadır eskisi gibi.Firak kaçınılmaz
olmuştur.İnsana şiirler yazdıran değil mi ki bu hazan mevsimi!
Vargit çiçekleri kırları sardı çimenler sarardı
Günler kısaldı göç vaktidir şimdi
Takalım püskülleri buruncaları
Sen unuttun mu yoksa bizim oraları
Kışlık keselim Tilkibeli’nden
Selene verelim odunları
Eğilsin yerlere doruk dalları
Sen unuttun mu yoksa bizim oraları
hatırla temmuzda yaylaya kar yağdığını
hatırla balahor köprüsünü
hatırla yaban kirezlerinin açtığı sıraları
sen unuttun mu yoksa bizim oraları
(Ham****öy 2dergisindeki şiirimden)
Güz gelmesine rağmen bizim Balahor’daki patates tarlamız(gartubuluk) hala yemye
şildir.Daha iki ay gereklidir ki yumrular olgunlaşabilsin.Etrafını çevreleyen fıraklı onu
daha da cazip kılmaktadır.Sararan çimenlerin arasında yeşillik denizine bürünen bu bahçeyi
24 saat gözetim altında tutma mecburiyetindeyiz.Gündüzleri ineklerin, danaların gece
leri ise yaban domuzlarının tehdidi altındadır bizim gartubuluk.Kisaların(ala karga)
saldırısı ayrı bir zul.Babam,eski ceket ve eski pantolonların içini ot doldurup insan
suretinde korkuluklar yapar tarlanın değişik yerlerine takar başlarına eski şemsiye,
eski şapka geçirip tarlayı korumaya alırdı (göya) .Tarlanın tam orta yerine uzun
bir kazık çakıp ucuna da gemici feneri asmıştı.Akşam karanlık olunca gelip feneri
yakardık.Bir sabah feneri söndürmeye geldiğimde ne görsem iyi dersiniz! Hınzır gel
miş tam fenerin dibini eşmiş yeni yeni olgunlaşmaya başlamış gartubuları toplayıp
yemiş her tarafı talan etmiş . Kisalar başka tiraji komik bir olaylın kahramanı idiler;
Tarlayı eşeler, patatesi gagasına alır, uçup bizim korkuluğa konar orda afiyetle yer,
korkuluğun üstüne de ziniyasını bırakırlardı.
Bir gün Hebiloğlu Muhammet’in inekleri fıraklıyı kırıp dalmışlar bizim gartubuluğa.
Ziynet ortalıkta yok, koştum taş kesek ne elime geçerse vura vura hayvanları bahçe
den.kovuyorum! ama bütün öfkemle hayvanlara vuruyorum. TulukÇavuş öteden
seslendi- dilsiz hayvanın ne günahı var! Çobanı tut…döv.Düşündüm iyi fikir, öfkemi
bari çobandan alayım. Başladım kızı kovalamaya.Benden kaçarken sara nöbeti tut
masın mı! Düştü bayıldı .bütün oba Ziynet’in başında su dök,kasılan yumruklarını aç
maya çalış, soğan koklat, yarım saat uğraştırdı bizi. Çok üzüldüm tabi. Ayılıp kendi
ne gel diğinde; seni agama söyleyeyim de görürsün dedi.
Komada yaylasından bir pazar günü sepetlere yağı peyniri doldurup eşeği
yükledik. koyulduk köyün yoluna, merkep önde ben arkada,tam Çifteköprü’nün
üst tarafındaki dönemece geldiğimde karşımda Hebiloğun Mustafa dor ata binmiş
Nazmiye’ si yanında olduğu halde yaylaya gidiyorlar. Mustafa ağabeyi görünce ayak
larımın bağı çözüldü, korkudan zangır zangır titremekteyim.Etrafıma baktım kaçıp
kurtulma şansım sıfır, ben bu halet i ruhiye açmazında kıvranırken , at eşeğe eşek te
ata hucum etti .O atının dizginlerine ben merkebin yularına asıldım hayvanların dalaş
masına mani olduk
Bana zaman kazandıran bu kısa süreli olayın ardından eşek enişe döndü yola
koyuldu bende gitmeye yeltenirken, gür bir sesle bi dakka dedi Mustafa!
“seğen adın ne?” ben en masum yüzümü takındım :Şenol dedim . O, yok yok dedi,
Cemil,,,Zeki ,,Yok yok Nejmi ,Cemal,,,,.
Rahmetlim bütün kardeşlerimin adını hatırlıyor ama benim adımı bir türlü anımsa
yamıyordu. Bana fena bir “zırpantu” çekecek çekmesine ama yanlış kişiyi dövmek
te istemiyordu. Tam da bu sırada bizim merkebin köprüye girmekte olduğunu gör
düm. Eşek yüklü ,köprü daracık ve aşağı ki virajdan petrol yüklü tankerler aştı geli
yor. Eyvah eşek ezilecek deyip fırladım. Mustafa ağabeyin bir anlık dalgınlığı ve şaş
kın bakışları arsında yakalanma menzilinden çıktım. Taş attıysa da isebet ettiremedi.
Son sözleri “Seni agibet elime korum” :
