Solaklı ve Baltacı derelerinin denize kavuştuğu Of, tarihi çok eskilere dayanan köklü bir doğu ilçesi.

Of, Trabzon'un doğusunda, Karadeniz'e dökülen Solaklı ve Baltacı derelerinin aşağı havzalarına kurulmuş köklü bir ilçedir. Güneyde Hayrat ve Dernekpazarı, doğuda Rize, batıda Sürmene ile komşudur. İki derenin denize kavuştuğu bereketli düzlük, ilçenin merkezini oluşturur.

İlçenin adının, Antik Yunanca'da yılanlarla ilişkilendirilen bir sözcükten türediği düşünülür. Osmanlı döneminde çok daha geniş bir alana yayılan Of'un sınırları, 1948'de Çaykara'nın, 1990'da ise Hayrat'ın ilçe olmasıyla bugünkü halini almıştır.

Of, köklü bir ilim ve medrese geleneğiyle tanınır; tarih boyunca yetiştirdiği hafızlar ve din âlimleriyle Anadolu'da özel bir yere sahiptir. Dere boyları, çay bahçeleri ve yeşil yaylalarıyla ilçe, kültürel derinliğini doğal zenginliğiyle birleştirir.

Of, Solaklı ve Baltacı derelerinin denize kavuştuğu bereketli havzaya kurulmuş köklü bir ilçedir. Osmanlı döneminde bugünkünden çok daha geniş bir alanı kapsıyordu; 1948'de Çaykara, 1990'da Hayrat ve Dernekpazarı bu topraklardan ayrılarak ilçe oldu. Yörenin tarihi, tüm Doğu Karadeniz gibi katmanlıdır: Antik dönemde Kolhis ve Pontus kültürlerinin etkisindeki bölge; sırasıyla Roma, Bizans ve 1204'te kurulan Trabzon (Komnenos) İmparatorluğu'nun egemenliğinde kalmış, 1461'de Fatih Sultan Mehmed'in Trabzon'u fethiyle Osmanlı topraklarına katılmıştır.

Osmanlı döneminde Of, Doğu Karadeniz'in en yoğun medrese geleneğine sahip yörelerinden biriydi ve çevre bölgelere çok sayıda müderris, hafız ve din âlimi yetiştirdi. Sahil kesiminin çay tarımıyla tanışması ise 20. yüzyılın ortalarında gerçekleşti; çay, kısa sürede fındığın yanında yamaçların ikinci büyük ürünü hâline gelerek ilçenin ekonomik ve görsel kimliğini yeniden biçimlendirdi.